نامزدهای گرمی ۲۰۲۷ اعلام شدند؛ از رکوردشکنی رِی تا اعتراض بیتیاِس
در حالی که شش زن برای اولینبار صدر جدول نامزدهای گرمی را در اختیار گرفتهاند، نگاه بسیاری از هواداران موسیقی به تصمیم BTS دوخته شده است؛ تصمیمی که دوباره این سؤال را مطرح میکند: آیا موسیقی باید بر اساس جغرافیا دستهبندی شود؟
نامزدهای شصتونهمین دورهی جوایز گرمی امروز دوشنبه ۱۶ نوامبر ۲۰۲۶ اعلام شدند؛ فهرستی که فقط از برندگان احتمالی نمیگوید، بلکه یکی از داغترین بحثهای صنعت موسیقی در ماههای اخیر را هم دوباره زنده کرده است.
برای نخستینبار در تاریخ گرمی، شش هنرمندی که بیشترین تعداد نامزدی را کسب کردهاند، همگی زن هستند. رِی (RAYE) با ۱۱ نامزدی در صدر جدول قرار گرفته و رکورد بیشترین تعداد نامزدی یک هنرمند زن در یک سال، که قبل از این در اختیار بیانسه بود، را تکرار کرده است. رزالیا (Rosalía) با ۹ نامزدی در جایگاه بعدی ایستاده و فیبی بریجرز (Phoebe Bridgers)، میراندا لمبرت (Miranda Lambert)، اِلا لنگلی (Ella Langley) و الیویا رودریگو (Olivia Rodrigo) نیز هر کدام هفت نامزدی دارند.
رزالیا یکی از مهمترین چهرههای امسال است. او با آلبوم LUX در بخش بهترین آلبوم سال حضور دارد و قطعهی Berghain با همکاری بیورک (Björk) و ایوز تومور (Yves Tumor)، در دو رشتهی بهترین ضبط سال و بهترین آهنگ سال نامزد شده است. نکتهی جالب اینجاست که تمام نامزدیهای او، از جمله در مهمترین رشتههای گرمی، اولین حضورش در این جوایز محسوب میشوند.
اِلا لنگلی هم سال فوقالعادهای را پشت سر گذاشته است. Choosin' Texas در دو رشتهی اصلی نامزد شده، آلبوم Dandelion در رقابت بهترین آلبوم سال قرار دارد و خودش نیز برای بهترین هنرمند تازه رقابت میکند. گروه راک آمریکایی گیس (Geese) هم با نخستین حضورش در گرمی، یکی از نامهای تازهی امسال است.
اما برای من، مهمترین خبر اصلاً بین نامزدها نیست.
امسال آکادمی گرمی برای نخستینبار رشتهای با عنوان «بهترین اجرای پاپ آسیایی» معرفی کرد؛ بخشی که قرار است آثار K-Pop، J-Pop، C-Pop و دیگر جریانهای پاپ آسیا را در کنار هم داوری کند. اولین نامزدهای این بخش شامل لیسا (Lisa)، آیو (IVE)، بیبیمتال (Babymetal)، بینی (BINI) و چند هنرمند و گروه دیگر هستند.
اما درست بعد از معرفی این رشته، بیتیاِس (BTS) اعلام کرد آلبوم Arirang و هیچکدام از آثارش را برای بررسی به گرمی ارسال نخواهد کرد. اعضای گروه در بیانیهای نوشتند: «امیدواریم موسیقی ما به خاطر خودش شنیده و دوست داشته شود، نه اینکه بر اساس منطقه یا زبان دستهبندی شود.» کمی بعد، استری کیدز (Stray Kids) هم تصمیم مشابهی گرفت و در نتیجه، هیچیک از این دو گروه امسال در میان نامزدهای گرمی حضور ندارند.
در مقابل، آکادمی گرمی از تصمیم خود دفاع کرده است. هاروی میسن جونیور، مدیرعامل آکادمی، تأکید کرد که این دستهبندی برای جدا کردن هنرمندان آسیایی ایجاد نشده، بلکه هدفش دیدهشدن بیشتر آنهاست. او همچنین توضیح داد که حضور در این بخش، مانع رقابت آثار در رشتههای اصلی مانند آلبوم سال، ضبط سال یا آهنگ سال نیست و این دو مسیر میتوانند همزمان وجود داشته باشند.
با این حال، بحثی که بیتیاِس مطرح کرده، به این سادگی تمام نمیشود.
اگر از نگاه یک خبرنگار به موضوع نگاه کنم، میتوانم هر دو طرف ماجرا را بفهمم. سالها بود که بسیاری از هنرمندان آسیایی از دیده نشدن در گرمی گلایه داشتند و حالا یک بخش اختصاصی میتواند فرصت بیشتری برای دیده شدن ایجاد کند. اما اگر برای لحظهای از پشت میز خبرنگاری بلند شوم و مثل یک طرفدار کیپاپ به ماجرا نگاه کنم، احساس BTS را هم درک میکنم.
سالها طرفداران این گروه برای این جنگیدند که بیتیاِس نه به عنوان «یک گروه آسیایی»، بلکه به عنوان یکی از بزرگترین گروههای پاپ جهان شناخته شود. حالا طبیعی است که بعضی از آنها بپرسند: اگر موسیقی واقعاً جهانی است، چرا باید برایش مرزی جغرافیایی تعریف کنیم؟
شاید این رشته در آینده به سکویی برای دیده شدن هنرمندان بیشتری از آسیا تبدیل شود؛ شاید هم همان نگرانیای که بیتیاِس مطرح کرده، جدیتر از چیزی باشد که امروز به نظر میرسد. فعلاً فقط یک چیز قطعی است؛ گرمی امسال، حتی پیش از برگزاری مراسم، یکی از مهمترین بحثهای سال موسیقی را آغاز کرده است.