هــــزارنوا
HEZARNAVA
مرور آلبوم

سفید، سیاه، بنفش؛ یک رابطه در سه رنگ روی آلبوم تازه‌ی الیویا رودریگو

سومین آلبوم الیویا رودریگو (Olivia Rodrigo) عنوانش دیگر یک کلمه نیست و رابطه‌ای را از اوج تا فروپاشی دنبال می‌کند — با حضور غیرمنتظره‌ی رابرت اسمیت (Robert Smith) در میانه‌ی راه.

نگار کیانی ۱۷ مهر ۱۴۰۵ ۴ دقیقه مطالعه
سفید، سیاه، بنفش؛ یک رابطه در سه رنگ روی آلبوم تازه‌ی الیویا رودریگو

روی جلد نسخه‌ی وینیل اختصاصی فروشگاه تارگت، رنگ سفید است و اسمش «Hope Like Snow» (امید مثل برف)؛ نسخه‌ی اختصاصی آمازون اما سیاه است، با توصیفی که خودش را «spark black» می‌خواند — سیاهی که یک جای روشن دارد. دو رنگ، برای آلبومی که اسمش دیگر یک کلمه‌ی بزرگ و قاطع نیست. الیویا رودریگو در دو اثر قبلی‌اش، «Sour» و «Guts»، همیشه یک کلمه روی جلد گذاشته بود؛ این‌بار عنوان سومین آلبومش یک جمله‌ی کامل و نفس‌گیر است: «You Seem Pretty Sad For A Girl So In Love». همین تغییر، پیش از شنیدن حتی یک آهنگ، می‌گوید این آلبوم قرار نیست قاطع باشد؛ قرار است بین دو حس بماند — سفید و سیاه، امید و غم.

رودریگو این آلبوم را در ۲۳‌سالگی و از طریق گفن رکوردز (Geffen Records) در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۶ منتشر کرد؛ سومین باری که او و دن نیگرو، تهیه‌کننده‌ای که پیش از این با چاپل رون (Chappell Roan) و لورد هم کار کرده، یک آلبوم کامل را با هم ساخته‌اند. امی آلن، که ترانه‌هایی برای سابرینا کارپنتر و هری استایلز (Harry Styles) هم نوشته، در ساخت پنج آهنگ این آلبوم شریک بوده.

رودریگو گفته قصدش از اول نوشتن یک آلبوم عاشقانه درباره‌ی اولین رابطه‌ی «بزرگسالانه»‌اش بود — اما همان رابطه، درست وسط ساختن آلبوم، به پایان رسید. در گفت‌وگویی با مجله‌ی Dazed گفته است: «پیش از این هم رابطه‌هایی داشتم که به شکل نوجوانانه‌ای پرهیجان و پرتلاطم بودند، اما این اولین‌بار بود که یک رابطه‌ی واقعی و بزرگسالانه را تجربه می‌کردم.» نتیجه، آلبومی با دو نیمه‌ی رسمی است: نیمه‌ی اول، که نامش از بخشی از عنوان آلبوم — «Girl So In Love» گرفته شده، حدود بیست‌وپنج دقیقه‌ی اول را به اوج‌گیری یک رابطه می‌دهد؛ نیمه‌ی دوم فروپاشی همان رابطه را دنبال می‌کند. بسیاری از هواداران گمان می‌کنند این رابطه با بازیگر لوئیس پارتریج (Louis Partridge) بوده، که رودریگو بیش از یک سال با او بود. در گذشته، رودریگو بیشتر به سمت راک دهه‌ی نود و گروه‌های رایوت گرل مثل هول (Hole) و بیبز این توی‌لند (Babes in Toyland) ارجاع می‌داد؛ به نظر می‌رسد این‌بار از آن مرجع‌ها فاصله گرفته است.

نیمه‌ی روشن

آهنگ نخست، «Drop Dead» (بمیر)، هم نخستین تک‌آهنگ آلبوم بود — منتشرشده در آوریل ۲۰۲۶ — و هم جایی‌ست که رودریگو برای اولین‌بار به «Just Like Heaven» از د کیور (The Cure) ارجاع می‌دهد. «مثل فرشته‌ای روی دیوارهای ورسای به‌نظر می‌رسی / زنده‌تر از همیشه‌ام / اما اگر ببوسی‌ام، شاید همان‌جا بمیرم» — سطرهایی که عاشقانه را آن‌قدر داغ می‌کنند که از مرز اغراق هم رد می‌شوند، درست همان‌جایی که این آلبوم راحت‌تر از دو اثر قبلی‌اش می‌ایستد.

رنگ واقعی این نیمه را باید در «Purple» شنید — آهنگی که جیم-ای استک، همان کسی که روی آلبوم «Virgin» از لورد هم کار کرده، در تهیه‌اش شریک بوده. «با تو آب می‌شوم / تو قرمزی و من آبی / حالا دنیا را بنفش می‌بینم» — این دقیقاً همان تصویری است که از یک آلبوم عاشقانه‌ی خوب انتظار می‌رود: دو رنگ که در هم حل می‌شوند و یک‌چیز تازه می‌سازند. اما رودریگو همان آهنگ را این‌طور ادامه می‌دهد: «با تو آب می‌شوم تا همه‌چیز سیاه شود / با تو آب می‌شوم تا فقط غم را حس کنم» — رنگ دارد زودتر از رابطه، تاریک می‌شود.

حتی در همین نیمه‌ی به‌ظاهر روشن، «Maggots For Brains» (مغز کرم‌خورده) یک ترک زودهنگام است: «همه‌چیز کپک‌زده به‌نظر می‌رسد، مثل میوه‌ی توی یخچالم»، و چند سطر بعد: «گاهی در پایین‌ترین نقطه، حتی آرزوی یک فاجعه می‌کنم، چون می‌دانم او می‌آید و واقعاً از من مراقبت می‌کند.» همین‌جا معلوم می‌شود این آلبوم از اول هم نمی‌خواسته فقط یک قصه‌ی خوش باشد.

نیمه‌ی تاریک

تک‌آهنگ دوم آلبوم همان اسم گروهی را دارد که رابرت اسمیت، خواننده‌اش، چند آهنگ بعد در «What's Wrong With Me» با رودریگو هم‌خوانی می‌کند — همکاری‌ای که ریشه‌اش به یک سال پیش از انتشار آلبوم برمی‌گردد، وقتی رودریگو در اجرای اصلی‌اش در گلستونبری، اسمیت را روی صحنه برای چند دوئت دعوت کرده بود. در آن آهنگ، دو صدا با هم می‌خوانند: «نمی‌توانم بخورم / نمی‌توانم بخوابم» و در جایی دیگر: «فکر می‌کنم تو همان چیزی هستی که با من اشتباه است.» صدای اسمیت، با همان سردی همیشگی‌اش، درست وسط این آلبوم که تا این‌جا پر از رنگ و حرارت بوده می‌نشیند و دمای کل اثر را یک پله پایین می‌آورد.

در «Expectations»، ترک ماقبل‌آخر آلبوم، رودریگو دیگر از آن رابطه فاصله گرفته: «حالا امنیت دارم / خیلی تحول پیدا کرده‌ام» و «دیگر هیچ پسر بی‌عرضه‌ای را نمی‌بوسم؛ دودلی شان به‌شدت ناخوشایند است.» لحنی که بیشتر به تصمیم می‌ماند تا بهبود واقعی — انتظارهایی که هنوز دارند خودشان را به رخ می‌کشند.

همان اتاق، چراغ خاموش

آلبوم با «Cigarette Smoke» بسته می‌شود: خانه‌ای ساکت، پنج قوطی آبجو در یخچال، فقط یک ماشین در پارکینگ. «یک چیز صادقانه بگو تا خاطره‌ها تاریک شوند» — تصویری که از آن اتاق پرحرارت و بنفش‌رنگ شروع شد، چیزی باقی نگذاشته جز خاکستری.

این دقیقاً همان مسیری‌ست که دو رنگ وینیل، سفید و سیاه، از اول قول داده بودند. «You Seem Pretty Sad For A Girl So In Love» آلبومی نیست که یک‌جا بایستد؛ از همان لحظه‌ای که عنوانش دیگر یک کلمه‌ی قاطع نبود، معلوم بود دارد بین دو رنگ حرکت می‌کند — و درست همین رفت‌وآمد است که این سومین آلبوم رودریگو را از دو اثر قبلی‌اش جداتر می‌کند.

نگار کیانی

همهٔ نوشته‌ها

در همین زمینه