هــــزارنوا
HEZARNAVA
مرور آلبوم

«Arirang»: بی‌تی‌اِس از سربازی برمی‌گردد

نزدیک به چهار سال بعد از «Be» (باش)، بی‌تی‌اِس با آلبوم «Arirang» برگشته؛ آلبومی که هم ریشه‌های کره‌ای گروه را نمایان می‌کند و هم فندوم را دوباره روی خط می‌آورد.

نغمه کیانی ۱۰ مهر ۱۴۰۵ ۳ دقیقه مطالعه
«Arirang»: بی‌تی‌اِس از سربازی برمی‌گردد

بی‌تی‌اِس (BTS) بعد از نزدیک به چهار سال، بالاخره یک آلبوم تازه‌ی گروهی بیرون داد: «Arirang»، نخستین کار کاملاً جدیدشان از زمان «Be» در نوامبر ۲۰۲۰. فاصله‌ی این دو آلبوم را یک وقفه‌ی معمولی پر نکرد؛ هر هفت عضو -- آر‌ام (RM)، جین (Jin)، شوگا (Suga)، جی‌هوپ (J-Hope)، جیمین (Jimin)، وی (V) و جونگ‌کوک (Jung Kook) -- این مدت را در خدمت سربازی اجباری کره‌ی جنوبی گذراندند.

از سربازی تا استودیو

«Arirang» ۱۴ آهنگ دارد؛ اما چیزی که این آلبوم را خاص می‌کند خود اسمش است. «Arirang» یکی از قدیمی‌ترین سرودهای مردمی کره است؛ نخستین ضبط شناخته‌شده‌اش را دانشجویان مهاجر کره‌ای در آمریکا، در دهه‌ی ۱۸۹۰، انجام دادند. پیش از انفجار جهانی کی‌پاپ، همین سرود ساده مشهورترین صدای کره‌ی جنوبی در جهان بود -- سرودی که تاریخ پرفرازونشیب قرن بیستم کره، از سوگ تا مقاومت، در آن نشسته. انتخاب همین اسم برای آلبوم بازگشت، درست بعد از سربازی، تصادفی به نظر نمی‌رسد.

آلبوم با «Body to Body» (تن به تن) باز می‌شود و در ۳۰ ثانیه‌ی پایانی‌اش همان ملودی «Arirang» و کوبه‌ای سنتی کره‌ای را وارد می‌کند؛ پلی مستقیم بین ریشه و امروزِ گروه. وسط آلبوم هم یک اینترلود عجیب هست: فقط یک‌بار صدای ناقوس شاه سئونگ‌دوک (King Seongdeok) -- که با نام ناقوس امیلی (Emille Bell) هم شناخته می‌شود -- شنیده می‌شود. این ناقوس برنزی نزدیک به ۱۹ تن وزن دارد، بیش از ۱۲۰۰ سال پیش ریخته‌گری شده و می‌گویند طنینش تا ۲۵ مایلی هم می‌رسد. در آلبوم همان یک ضربه نزدیک به دو دقیقه طنین‌انداز می‌شود. شنیدنش وسط یک آلبوم پاپ عجیب است، اما دقیقاً همین عجیب‌بودن است که شنونده را پای آلبوم نگه می‌دارد. آر‌ام -- به‌جز همین اینترلود -- روی تک‌تک آهنگ‌های آلبوم اعتبار تهیه‌کنندگی دارد، و باقی اعضا هم در بخش‌های مختلف اعتبار ترانه‌سرایی یا تهیه‌کنندگی گرفته‌اند.

هفت مسیر جدا، باز هم با هم؟

این‌همه تنوع از ناکجا نیامده. در این فاصله هرکدام از اعضا مسیر خودش را رفت: جیمین با «Muse» (الهه)؛ آر‌ام هم با «Indigo» (نیلی) -- با دوئت‌هایی کنار اریکا بدو (Erykah Badu) و اندرسون پاک (Anderson .Paak) -- و هم با «Right Place, Wrong Person» (جای درست، آدم اشتباه) که موزز سامنی (Moses Sumney) هم در آن حضور دارد. شوگا زیر نام آگوست دی (Agust D) آلبوم «D-Day» (روز موعود) را بیرون داد، با آهنگ «Haegeum». جونگ‌کوک آلبوم «Golden» (طلایی) را منتشر کرد، با همکاری لتو (Latto) و جک هارلو (Jack Harlow). جی‌هوپ هم آلبوم «Jack in the Box» (عروسک جعبه‌ای) را داد و هم مستند خیابانی رقص «Hope on the Street» (امید در خیابان) را. وی با «Layover» (توقف میان‌راه) -- بالادهای جاز شبانه -- و جین با «Echo» (پژواک) تکمیل‌کننده‌ی این فهرست‌اند.

در همین فاصله، جین یک‌بار در ویدیویی از یک ماهی تن خواستگاری کرد، و جی‌هوپ در یک اجرا در سن‌آنتونیو لباس کابویی پوشید و روی صحنه گفت «سلام رفقا!» -- به گفته‌ی خودش، این جمله را از تماشای کارتون باب اسفنجی یاد گرفته بود. دقیقاً همین جزئیات مسخره و دوست‌داشتنی‌اند که یک فندوم را زنده نگه می‌دارند، نه فقط آهنگ‌ها.

«Arirang» آلبومی است که هم می‌خواهد ریشه‌هایش را نشان بدهد و هم ثابت کند هفت‌تایی هنوز با هم بهترین نسخه‌ی خودشان‌اند. از اینترلود ناقوس امیلی تا فیچرهای غربی‌اش، آلبوم بین دو جهان در رفت‌وآمد است؛ و دقیقاً همین رفت‌وآمد، بعد از چهار سال سکوت گروهی، چیزی است که فندوم منتظرش بود.

نغمه کیانی

همهٔ نوشته‌ها

در همین زمینه