هــــزارنوا
HEZARNAVA
مرور آلبوم

«The Wow! Signal»: محکم‌ترین بازگشت میوز به ریشه‌های پراگرسیو-متالش در دو دهه‌ی گذشته

دهمین آلبوم میوز، درست بیست سال بعد از «Black Holes and Revelations»، با ریف و آرپژ سنگین همان مسیر را از نو می‌سازد؛ تهیه‌کنندگی دن لنکستر (Dan Lancaster) میکس را به‌جای پاپ، به نفع بیس و لایه‌های پایین چیده است.

کاوه امینی ۲۱ مهر ۱۴۰۵ ۴ دقیقه مطالعه
«The Wow! Signal»: محکم‌ترین بازگشت میوز به ریشه‌های پراگرسیو-متالش در دو دهه‌ی گذشته

در اوت ۱۹۷۷، رادیوتلسکوپ «بیگ‌ایر» دانشگاه ایالتی اوهایو (Ohio State University) یک سیگنال باریک‌باند را از سوی صورت فلکی قوس ضبط کرد؛ ستاره‌شناس جری آر. ائمن (Jerry R. Ehman) روی گزارش کاغذی‌اش فقط یک کلمه نوشت: «Wow!». میوز (Muse) دهمین آلبوم استودیویی‌اش را به همین حادثه تقدیم کرده — «The Wow! Signal» — و حتی بدون هیچ ربط علمی به رادیوآستروفیزیک، به‌عنوان یک استعاره‌ی تولید هم کار می‌کند: چیزی که از دوردست می‌آید، برای چند لحظه بلندتر از نویز زمینه می‌شود، و دوباره در سکوت گم می‌شود. به گمانم همین دهمین آلبوم، محکم‌ترین بازگشت گروه به ریشه‌های پراگرسیو-متالش در دو دهه‌ی گذشته است.

زمینه

میوز سه‌نفره‌ای از تینموث، در دِوون انگلستان است: دومینیک هاوارد (Dominic Howard) روی درام، کریس وولستنهولم (Chris Wolstenholme) روی بیس، و مت بلامی (Matt Bellamy) روی گیتار و خوانندگی. «The Wow! Signal» را وارنر/هلیوم-۳ (Warner/Helium-3) در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۶ منتشر کرد — دقیقاً بیست سال بعد از «Black Holes and Revelations» (سیاه‌چاله‌ها و مکاشفات)، آلبومی که این نسخه‌ی تازه آشکارا صدایش را به‌روز می‌کند: ارگ کیبوردی به سبک کنت دراکولا، آرپژهای سینتی‌سایزر پراگرسیو و سولوهای گیتار همه برگشته‌اند.

دو آلبوم قبلی مسیر دیگری رفته بودند. «Simulation Theory» (نظریه‌ی شبیه‌سازی) در ۲۰۱۸ به سمت پاپ دهه‌ی هشتاد چرخید، با همکاری یک تهیه‌کننده‌ی آر اند بی (R&B) و شلبک (Shellback)، تهیه‌کننده‌ی سوئدی پاپ. «Will of the People» (اراده‌ی مردم) در ۲۰۲۲ مجموعه‌ای از آهنگ‌ها بود که آگاهانه به کارهای قبلی گروه ارجاع می‌داد، به‌جای یک آلبوم گرتست‌هیتس. بعد از آن چرخش‌ها، بازگشت به فرکانس‌های پراگرسیو-متال اولیه در این مقطع از کارنامه‌ی گروه منطقی به نظر می‌رسد.

تهیه‌کنندگی آلبوم زیر نظر دن لنکستر پیش رفته، کیبوردیست زنده‌ی گروه که پیش‌تر روی «Post Human: Nex Gen» گروه برینگ می د هورایزن (Bring Me The Horizon) کار کرده بود — انتخابی که تمایل گروه به سنگین‌تر شدن صدا را نشان می‌دهد. بخشی از متن آهنگ‌ها هم زیر سایه‌ی جدایی بلامی از ال ایوانز (Elle Evans) نوشته شده، مدل و بازیگری که مادر دو فرزند اوست.

صدا و تولید

آهنگ آغازین، «The Dark Forest» (جنگل تاریک)، همان‌جایی است که آلبوم بلندترین حرفش را می‌زند: یک کُر با نوای لاتین، خط بیس الکترونیک، بخش سازهای زهی، و آرپژ گیتار پراگرسیو-متال با دیستورشن، همه روی هم سوار می‌شوند. بلامی می‌خواند: «ستاره‌ها از ترس خودشان را خاموش می‌کنند! … همه‌مان التماس نابودی خواهیم کرد!» و جایی دیگر از همین آهنگ: «یک پالس به‌سوی مغاک پرتاب کن، دستی به‌سوی تنها بکش». چیزی که در این ترکیب شلوغ به گوشم می‌نشیند، جای خط بیس است: علی‌رغم چیدمان پرلایه، بیس الکترونیک زیر گیتار دیستورت‌شده گم نمی‌شود و مسیر خودش را حفظ می‌کند — دقیقاً همان‌جایی که بیشتر پروداکشن‌های پراگرسیو-متال میکسشان را از دست می‌دهند.

«Nightshift Superstar» (سوپراستار شیفت شب) را وولستنهولم و هاوارد ساخته‌اند؛ بیس فازدار وولستنهولم موتور این آهنگ است و رنگ دیسکو-فانکی گرفته از دافت پانک (Daft Punk) — به‌خصوص آلبوم «Discovery» (کشف) و آهنگ «Aerodynamic» آن — را حمل می‌کند، در ادامه‌ی همان مسیری که تک‌آهنگ‌های قدیمی‌تر گروه، «Supermassive Blackhole» (سیاه‌چاله‌ی ابرعظیم) و «Panic Station» (ایستگاه وحشت)، باز کرده بودند. از نظر تولید همین آهنگ نشان می‌دهد چرا امضای بیس میوز هنوز جا دارد: فازی که حجم می‌دهد بدون آن‌که فرکانس‌های پایین را کدر کند.

«Cryogen» ریفی دارد که یادآور «Plug In Baby» است، با کروسی به اندازه‌ی کروس‌های آلبوم «Absolution» (برائت)، و یک بریک‌داون با رنگ متال در میانه‌اش. این‌جا گروه آشکارا به دهه‌ی اولش ادای دین می‌کند، نه از سر تکرار، بلکه چون همین عناصر از اول صدای میوز را متمایز کرده بودند.

«Hush» (هیس) الی گولدینگ (Ellie Goulding) را به‌عنوان خوانندهٔ مهمان آورده و تئو هاچکرفت (Theo Hutchcraft) از گروه هرتس (Hurts) در ساخت آهنگ شریک بوده. آهنگ با این سطر آغاز می‌شود: «نزدیک‌تر می‌شود — کبرا را ساکت کن!» — لحنی رمانتیک و تهدیدآمیز هم‌زمان، که در میکس هم شنیده می‌شود، وقتی صدای گولدینگ روی یک بستر الکترونیک سرد نشانده شده.

جنبه‌ی شخصی‌تر آلبوم در «Hexagons» (شش‌ضلعی‌ها) و «Shimmering Scars» (زخم‌های درخشان) بیرون می‌زند. بلامی در «Hexagons» می‌خواند: «آینده‌هایی که نمی‌توانم از آن‌ها فرار کنم، تسخیرم کرده‌اند» و در «Shimmering Scars»: «مگر کافی نبودم؟»؛ آهنگ دوم با این سطر ادامه می‌یابد: «هر چه آرزو داشتم، به ستاره‌ها گریخته!». با توجه به این‌که آلبوم در پی جدایی بلامی از ایوانز نوشته شده، این سطرها استعاره‌ی کیهانی آلبوم را به یک زخم مشخص‌تر و زمینی‌تر وصل می‌کنند.

«Unravelling» (از هم گسیختن) پیش از انتشار آلبوم به‌عنوان تک‌آهنگ اصلی بیرون آمده — انتخابی که، در کنار «The Dark Forest»، نشان می‌دهد گروه این‌بار ترجیح داده با سنگین‌ترین مصالحش معرفی شود، نه ملایم‌ترینش.

جمع‌بندی

«The Wow! Signal» تلاشی است برای نشستن دوباره روی همان فرکانسی که «Black Holes and Revelations» بیست سال پیش پیدا کرده بود — این‌بار با تهیه‌کنندگی‌ای که میکس را به نفع بیس و لایه‌های پایین چیده، نه به نفع پرداخت پاپ. بعد از دو آلبوم که یکی به سمت پاپ دهه‌ی هشتاد رفت و دیگری فقط به کارنامه‌ی خودش ارجاع داد، این بازگشت به ریف و آرپژ و بریک‌داون، درست‌ترین انتخاب برای گروهی به نظر می‌رسد که هویتش همیشه از همین مصالح ساخته شده بود. بلامی خودش گفته: «بدون موسیقی نمی‌توانم زندگی کنم — این حس در این آلبوم به من برگشت»؛ و شنیدن این‌که همان حس در خط بیس وولستنهولم و درام هاوارد هم برگشته، بیشتر از هر چیز دیگری، این آلبوم را قابل‌اعتماد می‌کند.

کاوه امینی

همهٔ نوشته‌ها

در همین زمینه