هــــزارنوا
HEZARNAVA
خبر

نخستین آلبوم مشترک ستریانی و وای، ۵۲ سال بعد از جلسه تمرین نوجوانی

جو ستریانی در نوجوانی به استیو وای گیتار درس می‌داد؛ ۵۲ سال بعد، در یکی از آهنگ‌های اولین آلبوم مشترکشان، صدای همان جلسه‌ی قدیمی دوباره شنیده می‌شود.

کاوه امینی ۱۹ آبان ۱۴۰۵ ۲ دقیقه مطالعه
نخستین آلبوم مشترک ستریانی و وای، ۵۲ سال بعد از جلسه تمرین نوجوانی

«The Sea of Emotion» (دریای احساس)، نخستین آلبوم مشترک جو ستریانی (Joe Satriani) و استیو وای (Steve Vai) در یک پروژه‌ی کامل، روز ۶ نوامبر ۲۰۲۶ منتشر شد؛ درست ۵۲ سال پس از نخستین درس‌های گیتاری که ستریانی، در نوجوانی و در همسایگی‌شان در لانگ‌آیلند، به وای داد.

ستریانی حالا ۷۰ ساله است و وای ۶۶ ساله؛ آلبوم در دو سال گذشته، در فاصله‌های خالی میان پروژه‌های دیگرشان، شکل گرفته. مسیر رسیدن به این لحظه از یک تور مشترک در ۲۰۲۴ شروع شد؛ وقتی با هم می‌نواختند تیم مدیریتشان پیشنهاد داد یک قطعه‌ی تازه هم ضبط کنند. نتیجه «The Sea of Emotion, Pt. 1» (بخش ۱) شد، همان قطعه‌ای که ایده‌ی یک گروه مستقل و یک آلبوم کامل را جلو برد. در ۲۰۲۶، پیش از انتشار آلبوم، دو آهنگ دیگر هم با نام مشترک ستچ‌وای (SatchVai) منتشر شدند: «I Wanna Play My Guitar» (می‌خواهم گیتارم را بزنم) با صدای گلن هیوز (Glenn Hughes)، و «Dancing».

تماشا در یوتیوب

آهنگ‌های دیگر آلبوم:

  • Mayhem (آشوب)
  • Bronco Freight Train (قطار باری برانکو)
  • The Feeling I Know (احساسی که می‌شناسم)
  • Zoot Suit Riot (شورش زوت‌سوت)
  • Old Sins Have Long Shadows (گناهان کهنه سایه‌های بلند دارند)
  • قطعه‌ی سه‌بخشی The Sea of Emotion، که بیش از ۱۷ دقیقه طول می‌کشد

تهیه‌کننده و نوازنده‌ی کیبورد اریک کودیو (Eric Caudieux) کار را به‌صورت ریموت در کنار هم گذاشته است.

ستریانی تجربه‌ی همکاری را این‌طور توصیف کرده: «نمی‌دانستم او تا این حد دیوانه است!» وای هم گفته: «من معمولاً این‌طور با کسی همکاری نمی‌کنم؛ همیشه خودم فرمانده‌ی هر نُت هستم، برای همین عالی بود در فضایی این‌قدر خلاقانه باشم.» خاص‌ترین نقطه‌ی آلبوم اما بخش سوم The Sea of Emotion است: صدای ضبط‌شده‌ای از همان درس گیتار نوجوانی در آن شنیده می‌شود؛ نواری که وای سال‌ها نگه داشته بود و بعدها آن را به فایل دیجیتال تبدیل کرد تا آهنگ را روی همان پایه بسازد.

در گیتار و تجهیزات هم جزئیات کوچک و جالبی هست: تقریباً تمام آلبوم بدون آمپلی‌فایر و میکروفون روی گیتارها ضبط شده؛ تنها استثنا همان ضبط قدیمی نوجوانی در بخش سوم است. در همان بخش، وای برای ریتم از آمپ امضادارش، کاروین لگاسی (Carvin Legacy)، استفاده کرده؛ ستریانی برای سولوی اسلاید در «Bronco Freight Train» سراغ گیتار اسکوایر ۱۹۵۸ خودش رفته، گیتاری که از سال ۱۹۹۲ در تمام آلبوم‌هایش حاضر بوده؛ و وای برای سولوی بخش دوم «The Sea of Emotion» از پدال دیجیتک وامی (Digitech Whammy) استفاده کرده. این یعنی رنگ نهایی صدای گیتارها را باید در مرحله‌ی پردازش دید، نه در هوای اتاق ضبط؛ برای دو نوازنده‌ای که عمری روی صدای آمپ‌هایشان حساس بوده‌اند، همین یک انتخاب به‌تنهایی نشان می‌دهد همکاری‌شان چقدر فکرشده جلو رفته است.

کاوه امینی

همهٔ نوشته‌ها

در همین زمینه