هــــزارنوا
HEZARNAVA
مرور آلبوم

چهار آهنگ که بیشتر برای یادآوری یک رکورد به دنیا آمدند تا برای خودشان

تیلور سویفت (Taylor Swift) چهار آهنگ تازه را به نسخه‌ی تازه‌ی «The Life of a Showgirl» اضافه کرده؛ نتیجه، دقیقاً همان کاری‌ست که خودش، وقتی آلبوم را معرفی می‌کرد، گفته بود نخواهد کرد.

سارا حسینی ۲۱ مهر ۱۴۰۵ ۴ دقیقه مطالعه
چهار آهنگ که بیشتر برای یادآوری یک رکورد به دنیا آمدند تا برای خودشان

سویفت در سال ۲۰۲۵، وقتی این آلبوم را دوازدهمین اثر استودیویی‌اش معرفی کرد، گفته بود این‌بار فرق می‌کند: برخلاف «The Tortured Poets Department» که ۱۶ آهنگ بود و روز انتشار به ۳۱ آهنگ افزایش پیدا کرد، این یکی تنها ۱۲ آهنگ باقی می ماند. حالا، در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶، آن وعده زیر چهار آهنگ تازه با نام «The Life of a Showgirl: The Encore» گم شد.

راستش را بخواهید، وعده‌اش خیلی زودتر از این چهار آهنگ شکسته بود. پیش از «The Encore»، سویفت ۳۴ نسخه‌ی مختلف از همان آلبوم بیرون داده بود: مجموعه‌ی آکوستیک با نسخه‌هایی از آهنگ‌هایی مثل «Alone in My Tower»، نسخه‌ی روایت ترک‌به‌ترک، و نسخه‌های «So Glamorous Cabaret» و «So Punk on the Internet» .«The Encore» فقط آخرین حلقه‌ی همین زنجیره است: چهار آهنگ به نام‌های «Patient Zero» ،«Cleveland!» ،«Pink Clouding» و «Babylon»، منتشرشده روی Republic Records.

این چهار آهنگ در سفری به سوئد نوشته شدند که سویفت همراه تهیه‌کننده‌های همیشگی‌اش مکس مارتین (Max Martin) و شلبک (Shellback) رفته بود تا موفقیت «The Life of a Showgirl» را جشن بگیرد — آلبومی که پرفروش‌ترین هفته‌ی افتتاحیه‌ی تاریخ آمریکا را ثبت کرده بود. سویفت در اینستاگرام نوشت این سفر قرار بود «قدردانی محض از شور طرفداران برای این آلبومی که ساختیم» باشد؛ بعد اضافه کرد: «آن‌جا استودیویی بود و ما همان کاری را کردیم که وقتی چیزی حس می‌کنیم انجام می‌دهیم: آهنگ بیشتری نوشتیم.» شنیدن این توضیح دلچسب است، اما زمان‌بندی انتشار چیز دیگری هم می‌گوید: برخی طرفداران آن را یادآوری آلبوم به رأی‌دهندگان گرمی، پیش از دوره‌ی رأی‌گیری سال بعد، می‌دانند؛ برخی دیگر تلاشی برای قطع رکورد پیاپی اِلا لنگلی (Ella Langley) در صدر جدول فروش آمریکا می‌خوانند. هیچ‌کدام این گمانه‌ها تأیید نشده، اما خودِ وجودشان نشان می‌دهد شنونده‌ها دیگر این افزونه‌ها را تقویمی می‌بینند، نه هنری.

این الگو هم تازه نیست. تقریباً هر آلبوم سویفت، جز «Reputation»، نسخه‌ی دلوکس دارد، و بعضی از همین آهنگ‌های اضافه در کارنامه‌اش جا باز کرده‌اند — «New Romantics» از «1989»، یا «Bigger Than the Whole Sky» و «Would've Could've Should've» از «Midnights». پرسش اصلی درباره‌ی «The Encore» همین است: آیا این چهار آهنگ هم به همان فهرست می‌پیوندند؟

«Patient Zero»، تک‌آهنگ تبلیغاتی اصلی مجموعه، صدای ویولن سلتیک را روی ضرب‌آهنگی شبیه تِرَپ می‌نشاند و در پس‌زمینه، ملودی «Wait for Me» از نمایش موزیکال فولک Hadestown را وام می‌گیرد؛ ترکیبی که بیشتر از آن‌چه قرار بود باشد، به فضای «The Tortured Poets Department» نزدیک است — همان آلبومی که رابطه‌ی کوتاه سویفت با متی هیلی (Matty Healy)، خواننده‌ی (The 1975)، در پس‌زمینه‌ی خیلی از آهنگ‌هایش حس می‌شود. سویفت در «Patient Zero» می‌خواند: «حتم دارم مثل آتش‌بازی وارد زندگی‌ات شد… حتم دارم اول از همه گفت دوستت دارد.» این بیشتر داوری درباره‌ی رابطه‌ای‌ست تا توصیف آن. ویدیوی این آهنگ با حضور داکوتا جانسون (Dakota Johnson) و کالین فارل (Colin Farrell) ساخته شده؛ گفته می‌شود سرنخ‌هایش از پیش، در ویدیوی «Opalite» — تک‌آهنگ دیگر همین آلبوم که در فوریه‌ی ۲۰۲۶ منتشر شده بود — پخش شده بوده.

«Cleveland!» تنظیم پیانو و زنگوله دارد که رنگ‌وبویی جشن‌گونه، تقریباً کریسمسی، به آن می‌دهد؛ در حالی‌که موضوعش چیز دیگری‌ست: عشق تریویس کلسی (Travis Kelce) به سویفت، وسط موج انتقادهایی که می‌گویند رقصش ناجور است یا خودش آزاردهنده. سویفت می‌خواند: «قبلاً من را به کلیولند برد و ارتفاعات را نشانم داد؛ پس هر چقدر دوست دارید کینه بورزید، این عشق زندگی من است.» اشاره‌ای به پادکست «New Heights» کلسی، همان پادکستی که پیش‌تر آهنگ «Wood» از آلبوم اصلی هم نامش را آورده بود. مثل «Wood»، این‌جا هم سویفت کلمه‌های رکیک را نیمه‌تمام می‌گذارد و قافیه را به عهده‌ی شنونده می‌گذارد.

«Pink Clouding» فضای سینت‌پاپ دارد و شکل یک عذرخواهی به معشوقی مهربان است که سویفت حس می‌کند حقش را ادا نکرده. عنوان آهنگ از «پدیده‌ی ابر صورتی» می‌آید — اصطلاحی برای خوش‌بینی و سرخوشی کاذب در روزهای اول ترک اعتیاد — و همان زبان را روی آخرین روزهای یک رابطه‌ی رو به پایان می‌گذارد. بیتی مثل «هیچ‌کدام‌مان آن موقع نمی‌دانستیم که من دروغگو بودم» دقیقاً همین را نشان می‌دهد: اعتراف، نه توجیه.

«Babylon»، آخرین آهنگ مجموعه، با گیتار آکوستیکی که با انگشت نواخته شده باز می‌شود و داستان مردی را روایت می‌کند که از شهر کوچکش فرار کرده. سویفت می‌خواند: «عشق یخی‌ست روی نردبانی که باید از آن بالا بروی» — تصویری که بیشتر از خیلی آهنگ‌های این مجموعه، به شعر نزدیک است.

این بی‌اشتیاقی فقط در گوشِ شنونده نبود. در نقدهای رسانه‌ای هم، «The Encore» با نمره‌های نسبتاً پایین روبه‌رو شد — یکی از نشریه‌ها نمره‌ی ۴ از ۱۰ داد، دیگری آن را با نمره‌ی C ارزیابی کرد. سویفت از انتشار «Beautiful Eyes» در ۲۰۰۸ هیچ EP مستقلی بیرون نداده؛ به نظر می‌رسد این چهار آهنگ، اگر به‌جای چسبیدن به «The Life of a Showgirl»، به شکل یک EP جدا منتشر می‌شدند، بهتر جا می‌افتادند — شبیه همان تک‌آهنگ کانتری و بی‌تکلف «I Knew It, I Knew You» که برای فیلم «Toy Story 5» ساخته شد و با استقبال خوبی هم روبه‌رو شد.

جای این مجموعه در کارنامه‌ی سویفت فعلاً روشن نیست. دوره‌ی «The Life of a Showgirl» از ابتدا بدون جک آنتونوف (Jack Antonoff)، همکار دیرینه‌ی سویفت در بیشتر آلبوم‌های اخیرش، ساخته شد؛ و «The Encore»، برخلاف وعده‌ی اولیه‌ی کوتاه‌ماندن آلبوم، باز به همان الگوی همیشگی نسخه‌های اضافه برگشت. تفاوت این‌جاست که این‌بار، برخلاف «New Romantics» یا «Bigger Than the Whole Sky»، هیچ‌کدام از این چهار آهنگ هنوز نشانه‌ای نداده‌اند که به فهرست آهنگ‌های ماندگار این کارنامه اضافه شوند؛ بیشتر شبیه یادآوری یک موفقیت‌اند تا ادامه‌ی آن.

سارا حسینی

همهٔ نوشته‌ها

در همین زمینه