هــــزارنوا
HEZARNAVA
خبر

کلپتون می‌گوید دیگر آن گیتاریست سابق نیست

اریک کلپتون ویدیویی از اجرای خودش در دهه‌ی نود میلادی دیده است: نوازنده‌ای که روزی دیوارهای لندن او را «خدا» می‌خواندند، حالا می‌گوید دیگر آن آدم نیست.

رامین توکلی ۱۰ آبان ۱۴۰۵ ۳ دقیقه مطالعه
کلپتون می‌گوید دیگر آن گیتاریست سابق نیست

اریک کلپتون (Eric Clapton) می‌گوید ویدیویی از اجرای خودش در یوتیوب او را متوجه کرده است که دیگر آن نوازنده‌ی سابق نیست. به گفته‌ی خودش: «دیگر آن‌قدرها که قبلاً خوب بودم نیستم.»

کلپتون تعریف می‌کند که اسم خودش را در یوتیوب جست‌وجو کرده و تکه‌ای از یک اجرا از اواسط دهه‌ی ۱۹۹۰ پیدا کرده، از زمانی که فقط آهنگ‌های بلوز می‌زد: «کاملاً درست است... رفتم یوتیوب را گشتم: اسمم را گذاشتم و یک تکه فیلم از خودم از اواسط دهه‌ی نود پیدا کردم، وقتی فقط آهنگ‌های بلوز می‌زدم.» به گفته‌ی او، چیزهایی بوده که آن زمان می‌زده و حالا، بی‌آن‌که خودش متوجه شود، کنارشان گذاشته است: «دیگر آن‌ها را نمی‌زنم، شاید چون زدنشان خیلی سخت شده.»

این اعتراف از زبان کسی عجیب است که در سنی که تازه بیست‌ساله شده بود، دیوارهای لندن او را «خدا» خطاب می‌کردند. کلپتون یاردبردز (Yardbirds) را به‌خاطر چیزی که خودش اختلاف موسیقایی خوانده ترک کرد تا به بلوزبریکرز (Bluesbreakers) جان مِیال (John Mayall) بپیوندد؛ یکی از هم‌گروهی‌های سابقش اما می‌گوید در آن جدایی اختلاف طبقاتی هم بی‌تأثیر نبوده. بعد از بلوزبریکرز بود که کریم (Cream) را ساخت، و بعدتر در درک اند د دامینوز (Derek & the Dominos) با دوان آلمن (Duane Allman) دوئت گیتار نواخت.

در ۲۰۰۶، کلپتون در برنامه‌ی Eye to Eye شبکه‌ی CBS برای تبلیغ هفدهمین آلبوم انفرادی‌اش، Back Home (بازگشت به خانه)، حاضر شد. آلبوم From the Cradle (از گهواره) را هم، که در ۱۹۹۴ منتشر شده بود، خودش بازگشتی به بلوز توصیف کرده بود — بعد از آن‌چه سه دهه دوری از ریشه‌های موسیقایی‌اش می‌نامید. حالا درباره‌ی همین فاصله‌ی سن و توانایی می‌گوید: «من هنوز باور دارم که می‌توانم با همان حس و بیانی که همیشه هدفم بود بنوازم. این فقط منطق است، نه؟ توانایی‌های آدم یک جایی باید شروع کنند به فرسایش.»

او حتی درباره‌ی ضبط‌های کنسرت‌های خودش هم همین‌قدر بی‌رحم است: «همیشه بیش از حد می‌نوازم. هر وقت به ضبط‌هایم گوش می‌دهم ناامید می‌شوم. از شنیدن کاست‌های اجراها بدم می‌آید. گاهی گوش می‌دهم و فکر می‌کنم به‌جای آن ده نت، سه نت کافی بود؛ نیمه‌اش می‌کردم و پرمعناتر می‌شد. اما این کار سختی است.»

در برابر این سنگینی با خودش، ستایشش از دیگران بی‌دریغ است. در ۲۰۱۲ از اولین باری گفت که جیمی هندریکس (Jimi Hendrix) را دید یکی از آهنگ‌های هاولین وولف (Howlin' Wolf) را اجرا کند: «خیلی‌ها را نمی‌شناسم که بتوانند آن را بزنند. آهنگ خیلی خیلی سختی است. اما جیمی زد، بعد گیتار را برد پشت کمرش، و من فکر کردم: خدای من، این مثل بادی گای (Buddy Guy) روی اسید است.» با این‌همه، او منتقد سرسخت نوازندگانی مثل ادی ون هیلن (Eddie Van Halen) بوده، با این‌که ون هیلن سولوهای کلپتون در Crossroads (چهارراه) را نت‌به‌نت از بر بود.

در ۱۹۹۸ هم از افکار خودکشی‌اش گفته بود، از اینکه با وجود تمام شهرت و موفقیتش نزدیک بود همه‌چیز را کنار بگذارد. انگار همان کسی که روی دیوارهای لندن خدا بود، سال‌ها بعد پای صفحه‌ی یوتیوب نشسته و به خودش شک می‌کند. شاید همین شک است که یک نوازنده را تا آخر عمر زنده نگه می‌دارد.

رامین توکلی

همهٔ نوشته‌ها

در همین زمینه